هفته‌ی وحدت آغاز شد. هفته‌یی که سالروز ولادت پیامبر صلح و رحمت، عدالت و اعتدال، مساوات و اعانت بهانه‌ی نامگذاری آن است. هفته‌یی که در آن، دشمنان وحدت شیعه و سنی تلخ‌ترین و آزارادهنده‌ترین روزهای زندگی خود را سپری می‌کنند. دشمنانی که با پرورش توپچی‌هایی مانند صدام و بن‌لادن، می‌کوشند نام اسلام را اینگونه با خون و شمشیر و قتل و وحشت گره بزنند، حال که این خیال خام با بشارت صلح و دوستی، نماز و عطر و ازدواج از سوی آن ابرمرد تاریخ، مدتهاست نقش بر آب شده!
شاید اگر هر مسلمان اهل بصیرت و آگاهی، چشمان دل خود را بگشاید و با کمی غور و تفکر در اسناد، مدارک، آیات، احادیث، روایات و مجموعه‌ی همه‌ی این مستندات در "الغدیر" شیوا و ارجمند علامه امینی، به دنبال ریشه‌های شکل‌گیری تفکر سنّی بگردد، واقعیت را درخواهد یافت و حقانیت شیعه را باور خواهد کرد، با این حال امروز دیگر موعد زنده کردن اختلاف سلیقه‌های قدیمی نیست.
درست است که هر کدام از دو طرف این اختلاف سلیقه (شیعه و سنی) خود را محّق می‌دانند و برای اثبات ادعاهای خود، مدارک و دلایلی نیز دارند، اما زیبایی و یگانگی مسلمانان در این است که فارغ از هر تفاوت رنگ و نژاد و پوست و مذهب و باور، همگی به دور یک کعبه طواف می‌کنند، به سمت یک قبله نماز می‌گذارند، صفحات یک کتاب آسمانی را می‌گشایند و یک پیامبر را پیشوا و پرچمدار خود می‌دانند و این متفاوت از هزاردستگی و گسیختگی‌هایی است که پیروان سایر ادیان از آن رنج می‌برند.
زیبایی و اعتدال باور مسلمانان در این است که به سفارش پیامبر صلح و دوستی (ص) هرگز به انبیای دیگر، بی‌احترامی و هتک حرمت نمی‌کنند حتی اگر در این میان، تازه به دوران رسیده‌هایی پیدا شوند و کاریکاتور و فیلم و نقشهای ضدانسانی بسازند. هرگز در جمعیت مسلمانان، یافت نمی‌کنید آنکه از مسیح (ع) به بدی و ناروا یاد کند، ارج و قرب الهی وی را زیر سوال ببرد و او را پیامبر الهی نخواند حال که مسیحیان باورمند نیز خود چنین نمی‌اندیشند.
بهار امسال ما مسلمانان ایرانی، ربیع در نوروز است و فرصت شادی چندباره برایمان فراهم می‌سازد. از این بهار، بهره ببریم و پیام جاودانه‌ی محمد امین (ص) که همانا صلح، عدالت، یکتاپرستی، محبت و اخلاق است را فراموش نکنیم.