والدین من نام "ایمان" برایم برگزیدند تا تجلی اراده و اطمینان باشم، تجلی امید به آینده، و عشق به زیبایی مطلق که در وجود یگانه‌ی هستی است.

و من نیز زمانی که به ادراک رسیدم، استعار "کوروش" را برای خود برگزیدم تا در دل خود، فرصت تابش نور باشم. نام کوروش را برگزیدم تا استعار نام من، فرصتی باشد برای تکرار نام بنده‌ی برگزیده و ایرانی نخبه‌یی که در کلام و اعمال او، یکتاپرستی و زیباترین درجات عشق به پروردگار را می‌توان یافت.

امروز هفت آبان، روز جهانی بزرگداشت هوشمندترین ایرانی تاریخ این خاک پاک آریایی است، کوروش کبیر، مردی از تبار مردان که یقیناً جایگاه او در همان بهشت وعده‌شده و برین است.

هموطن من نیست او که با شنیدن نام کبیر "کوروش کبیر"، سکوت به احترام اختیار نکند و یاوه بر زبان براند

هموطن من نیست او که عشق به کوروش را از عشق به علی و حسین و مهدی جدا می‌کند.

کوروش ما، معصوم و پیامبر نبود، اما او بازتاب عاشقانه‌ی زیباترین بندگی ممکن یک انسان خاکی بود. انسانی که از عطایای الهی، فقط عشق نصیب برده بود و پاکی.

کوروش هم اوست که از دیار "مانی" بود و "زرتشت" و "شهربانو"یی که بانوی ایران زمین است.

کوروش از تبار عشق بود و چه سخت است که آنقدر شقاوت و حقارت در دل انسان رخنه کند تا جایی که کوروش را از نسل مردان خدا نداند... مردی که همانند مهدی موعود، التماس عاجزانه‌ی جهان امروز است...

نمی‌خواهم صدا بزنند مرا، آنانی که عشق به کوروش و دولت عشق او را نفی می‌کنند.

نمی‌خواهم صدا بزنند مرا، آنانی که بوسه بر خاک پاک جای قدم‌های کوروش در لحظه لحظه‌های پاسارگاد را برنمی‌تابند. بوسه‌ بر خاک پاکی که مبتدایی است برای یک خبر. خبر عاشقی! خبر از لحظه‌هایی که تو می‌توانی بر سجاده‌‌ی عشق بایستی و هزاران بار شکر کنی از اینکه افتخار داری تا "شیعه‌ی علی باشی و ایرانی کوروش..."

پاک و منزه است پروردگار من. پروردگاری که به من فرصت داد تا از سادات محمد (ص) باشم و از اهالی ایمان و نیز کوروش... پاک و منزه است پروردگار من از هرچه که به او نسبت می‌دهند تا به نام پاک دین، قرآن و توحید، مرا از داشته‌هایم جدا کنند. کوروش را تنها آنانی درک می‌کنند که به حقانیت پروردگارشان ایمان دارند چون پروردگاری که تو از بخواهد نیکان و صالحان روزگارت را از یاد ببری، آنان را به جفا یاد کنی و راندن نامشان بر زبان را عار بدانی، عار است اگر پروردگار باشد. پس تو عار بدان از آنکه خود را بنده‌ی آن پروردگار می‌دانی...

سجده بر خاک می‌نهم و پیشانی ادب بر مهر پروردگاری می‌سایم که کوروش را به ما عنایت کرد... کوروش، عطیه‌ی هم اوست که "محمد" را فرستاد تا بخواند بر مردم، پاکشان گرداند و به آنان بیاموزد. یا حق