اعتماد - سید ایمان ضیابری: براي اينکه قدرت تصور کردن عظمت بلندترين برج دنيا را داشته باشيد، کافي است به ارتفاعي معادل يک و نيم برابر برج ميلاد فکر کنيد؛ برجي که پس از 9 سال در تهران ساخته شد و عنوان بلندترين برج مخابراتي آسيا را به دست آورد.
اما اين بناي شگفت انگيز که «فن معماري» در هفته جاري به آن خواهد پرداخت، رکورددار عنوان بلندترين برج دنياست و از آن به عنوان نماد ملي کشور کانادا ياد مي کنند.
CN Tower يا «برج ملي کانادا» با ارتفاع 553 متر، در حال حاضر به عنوان يک مرکز تجاري و مخابراتي مورد استفاده قرار مي گيرد و بنا به آمارهاي موجود، سالانه بيش از دو ميليون گردشگر و بازديدکننده از سراسر دنيا را جذب تورنتو مي کند.
جالب اينجاست که چنين برج عظيمي تنها در عرض سه سال بين سال هاي 1973 تا 1976 بنا شده و رکورد برج «استانکينو»ي روسيه را نيز شکسته و در زمره يکي از سريع ترين پروژه هاي ساختماني دنيا قرار گرفته است. پس از اين برج و برج هايي از مالزي و ايالات متحده، برج ميلاد ايران قرار دارد و با کاربري مشابه، به عنوان يک نماد ملي مورد توجه قرار گرفته است. شايد عجيب ترين بخش از ويژگي هاي اين برج آن است که در بخش سقف يا پيش از شروع آنتن مخابراتي، داراي يک رستوران چرخان است و هر 72 دقيقه يک بار، 360 درجه کامل را دور مي زند.
ايده ساخت اين برج از آنجا شروع شد که در سال 1968، شرکت ملي راه آهن کانادا تصميم گرفت يک ايستگاه راديويي تلويزيوني عظيم بنا کند و از اين طريق به تمامي ساکنان و شهروندان تورنتو، خدمات رسانه يي ارائه کند و البته از سويي ديگر، قدرت معماري و فني کانادا را به رخ جهانيان بکشد.

ادامه نوشته

شادي از جمله احساسات مثبت انساني است که هيچ کس نمي تواند ادعا کند از تجربه کردن و پشت سر گذاشتن آن، احساس بدي داشته يا زيان و خسارتي ديده است.
  هرچند که در عصر صنعتي شدن و تغيير کردن رويکردهاي انساني به مفاهيم زندگي روزمره، بسياري از روانشناسان و روانپزشکان، براي به چالش گرفتن اوضاع فعلي جوامع انساني در قالب طنز سعي مي کنند علت شاد نبودن انسان هاي جوامع مدرن شهري را «پرخرج بودن» شادي و نشاط معرفي کنند و از اين طريق مردم را به فکر فرو برند، اما به نظر مي رسد حقيقتاً دغدغه هاي اقتصادي، شغلي و تحصيلي باعث شده تا انسان ها جاي اهداف و وسايل را با يکديگر تغيير دهند و به دليل کثرت تلاش براي کسب غذاي جسم، از همه غذاهاي روحي خود غافل شوند.
  شايد پايين بودن سطح مطالعه به ويژه در کشورهاي عقب افتاده و جهان سومي، يکي از معلول هاي همين تغيير نگرش افراد به زندگي باشد. تلاشي روزمره و کسالت آور براي کسب درآمد و تامين قوت غالب به همراه کوشش سطحي نگرانه براي رسيدن به قله هاي بلندتر رفاه مادي و اقتصادي که انسان ها را کاملاً از واقعيات پايه يي و ضروري زندگي شان غافل کرده است.

ادامه را اينجا بخوانيد

اعتماد - سید ایمان ضیابری: سياهچاله هاي آشناي کهکشاني همچنان مي توانند باعث ايجاد بهت و حيرت براي فيزيکدانان نظريه پرداز شوند. يک سياهچاله مي تواند زماني که يک ستاره بزرگ سوختن را تمام مي کند و مي ميرد، تشکيل شود. هسته آن بر اثر گرانش فراوان خود، در خود فرو مي ريزد (رمبش مي کند). اگر جسم به لحاظ شکل کروي باشد، آنگاه همه مواد به سمت مرکز هندسي هسته ريزش مي کنند، در نتيجه مقدار فضاي چگالي و ميدان گرانش به سمت بي نهايت ميل خواهد کرد. در نتيجه جاذبه، خود را به عنوان واپيچش هندسه فضا-زمان نشان مي دهد و ميزان خميدگي و واپيچش اين دو بعد يعني زمان و مکان، به بي نهايت ميل خواهد کرد و براي فضا-زمان يا هر دو آنها، يک خط مرزي خواهد ساخت. رياضيدان ها اين پديده را «تکينگي» مي نامند.
هيچ کس نمي داند که اين «تکينگي» ها از چه چيزي ساخته مي شود. آيا فضا-زمان همانجا به پايان خواهد رسيد يا اين «تکينگي» ها تنها نشان دهنده نقض شدن نظريه هاي ما هستند؟ اگر فضا-زمان مرز و حدودي داشته باشد، آنگاه پيش بيني کردن اينکه وراي آن چيست، دشوار است. از آنجايي که پيش بيني و موجبيت، پايه همه تصاوير علمي و منطقي از جهان حاضر را تشکيل مي دهد، «تکينگي» ها نشان دهنده مرزهايي است که علم نمي تواند پا را از آن فراتر بگذارد.
وقتي که يک سياهچاله پوشيده شده است، ديگر تهديدآميز نيست. در سال 1967 «راجر پنروز» فرضيه «سانسور فضايي» را مطرح کرد. در اين فرضيه، اعتقاد بر اين بود که همه «تکينگي» هاي ايجاد شده بر اساس رمبش گرانشي به طرز شايسته يي توسط سياهچاله هايي پوشيده مي شوند و در نتيجه براي ما غيرقابل مشاهده هستند. راه حل هاي ديگر نظير وجود «تکينگي» هاي عريان (که باعث مي شود وقوع رويدادهايي بدون هيچ دليل عقلي شوند) نيز پذيرفتني نيست.

ادامه را اینجا بخوانید