گیلانَ خرّم زاکان ایتا ایمیل اوسی کودید و مرا یاد باوردید کی اَ دوشنبه‌یا هر سالَ مانستن، ماری زوان روز نام بنه‌اید. من ازشان خیلی تشکور کونم و اَشان واده گیفتنَ لبیک گــَم و ایتا پست به می عزیز ماری زوان یعنی گیلکی نیویسم. البته اَنَم بَگَم کی ایپچه زوتر نیویشتندرم و شایدم پیشالو شوئوندرم!

هرچند خودتان دانید کی گیلکی نیویشتن و گپ زئه‌ن خیلی زماته که از خو او حالت اصیل و مرغوب خارج ببوسته و کلی فارسی مره قاطی ببوسته در نتیجه ا گیلکی کی امان امروز گپ زنیم، او گیلکی نیه که امی پر و ماران گپ زئه‌یید. هتویم دانید کی گیلکی نیویشتن کامپیوتر مره خیلی سخته چره کی شومان نتانید شیمی آوایان و حروف خاص گیلکی زوان درباورید. با اَ اوصاف، خیلی پراَ گیفتندرم کی شمه ره بگم امرو ایتا خرّم کیتاب خوایم شمه ره موعرفی کودن به زوان شیرین گیلکی و ا بهانه‌یا دوشنبه روز جهانی ماری زوان می‌ دس فاده.

اَ کتاب ایتا از نویسنده‌یان می ویلایت، اَمی برار، آقای زهتاب صحبت‌زاده خو تَکَدوب امره گردآوری بوکوده و من شمه‌ره قول دهم کی انا خواندن اَمره کلی صفا بوکونید و کلّی چیزان یاد بیگیرید.

انا عنوان، "دیدار با تندیس نامداران گیلان" ایسه کی اونی اصلی موضوع، تندیسانی ایسه که رشت میدانان درون و اصلی خیابانان میانی نصب ببوستید و تانید اشانا فاندرید.

ایتا از اََ تندیسان، پهلوان محمود نامجوی شینه که اما گیلانیان خیلی دیر اونه بشناختیم ولی ا حرفان امره بازم اونه گولاز کونیم که اولین وزنه‌اوسانی مدال ایران ره المپیک درونی باورده.

اویته تندیسم که شهرداری میدان درونی نصب ببوسته، تندیس میرزا کوچی خان شینه که حتماً اونی اسم بیشتاوستید و اونا شناسید. ایتا ایرانی موسلمان سردار کی آزادی خو وطن ره، خو سر فده.

و ایته ده از تندیسانم از دوکتر حیشمت دیم چاکوده ببوسته کی ایتا میدان با هَنام دورون نصب ایسه. دوکتر حیشمتم ایتا از میرزا کوچی خان یاران بو کی اونا آخرین لحظات میان تنها بنه و از ا دونیا با سربلندی بوشو و ایتا از شهدای آزادی نام فیگیفته.

شیون فومنی تندیسم پارک سبزه میدان میان نصب ایسه. شیونی کی ایتا از پیله شاعران معاصر بو و همه‌ی ایران اونی طنز و بامعنی شعران واستی خب شناسیدی.

چهار تا زنده‌سر مفاخرم ایته مجموعه‌ی مجسمه‌یان ایسه کی سبزه میدان درونی نصبه و کیوان پورنصری نژاد، ایتا از جاغالان پورتلاش و پورانرژی امی شهر و استان کی تانم بگم بهترین موجسمه‌چاکونه رشت و گیلان درون، از پروفسور فضل الله رضا، پروفسور مجید سمیعی، پروفسور حسن اکبرزاده و خودابیامورز پروفسور محمود بهزاد چاکوده. ا پیله مردان کی هسا خودایا شوکر زنده‌ ایسید، اَشانَ تندیس، "زنده سر مفاخر" اسم امره چاکوده و نصب ببوسته ولی حیف کی ایپچه دیراَ بوسته و پرفسور بهزاد از اَشانَ جمع بوشو هرچند انی تندیس هنو پارک درونی نهه و او دانشمند یاد امره زنده کونه.

ا کتاب درونی، شوما تانید هرچی اطلاعات درمورد ا هفت نفر خوایید، پیدا بوکونید و شیمی دانسته‌یانا اضافا کونید کی من شدیداً شمه‌ره پیشنهاد دم بیشید انا فیگیرید و حتی اگرم گیلانی نیید، در مورد انسانایی اطلاعات فاگیرید کی دونیا اشانا گولاز کونه. مثلاً حتما دانید کی پروفسور رضا ایتا از "MIT" دانشگاه اوستادانه و اویا کولی خارجی دانشجویانا درس دهه. یا پروفسور بهزاد کی رشت شین بو و خودا اونا بیامورزه، "تازه زیست‌شناسی علم پـــِــر ایران ره" نام دشتی و اما اونی گولاز کودیم.

ناجه دارم کی اَ کتاب خواندن امره کی "انتشارات کتیبه گیل" اونا مونتشر بوکوده، لذت بابرید و شمه ره موفید ببه!

ماری زوان، امی چوم مانه. اونا طوری بَداریم کی همیشه بتانیم همه‌جایا فاندریم...

 "نیستان جم" نام همایه (شرکت) رایانه‌یی ارجمندی است که به تازگی آن را شناخته‌ام و از این روی بسیار سپاسگزار پروردگار بخشنده و مهربانم.

در آشفته بازار فناوری امروز که فرهنگ، هنر و اخلاقیات، رنگ خود را در آن می‌بازند و خشونت، ابتذال و بیهودگی جایگزین می‌شود، به راستی باید از آنانی که چنین گروه ارجمند و گران‌سنگی را سامان داده‌اند، سپاسگزاری کرد و همت والایشان را ستود و برایشان از درگاه یگانه‌ی منان، آرزوی سلامتی و پویندگی داشت.

این شرکت گرامی، ارایه‌دهنده‌ی نرم‌افزارهای فرهنگی و ادبی است که شیفتگان و دلسوختگان فرهنگ ایرانی و اسلامی، محصولات و تولیدات آن را با پیگیری و رغبت فراوان، پی‌جویی و پیگیری می‌کنند و روزنه‌ی گره زدن زلف با ادبیات و هنر غنی، پربار و بی‌هماورد پارسی و اسلامی در دنیای آشفته‌ی فناوری را از این طریق می‌جویند.

یکی از نرم‌افزارهای ارزشمند تولید "نیستان جم" که باز هم شاهکار معرفی آن را احمدرضا خلق کرده و من عزم آن نمودم تا در رشته‌ی نبشته آن را به شما بشناسانم، نرم‌افزار "رسول آفتاب" است که به راستی و بدون گزاف‌گویی، یکی از کاملترین و شاید پربارترینِ نرم‌افزارهای مولاناشناسی است.

در این نرم‌افزار که با صدای مولاناشناس ارجمند، دکتر عبدالکریم سروش آذین بسته شده، دکلمه‌ی متن 425 غزل از دیوان شمس، متن کامل دیوان شمس به بازنگری استاد دکتر بدیع‌الزمان فروزانفر، نمایش متن گزیده‌ی غزلیات شمس به دسترنج نستعلیق و امکان چاپ آنها، یک فیلم 10 دقیقه‌یی تاثیرگذار و دیدنی از شهر قونیه و مزار حضرت مولانا با پس‌زمینه‌ی نوای سوزناک نی و تصاویری از رقص سماع، عارف و شاعر گرانقدر ایرانی و بیش از 50 قطعه آواز سنتی با کلام شکرریز و آوای مخملین استاد محمدرضا شجریان، استاد شهرام ناظری و استاد حسام‌الدین سراج که متن اشعار حضرت مولانا را آواز سر داده‌اند، می‌توانید بیابید.

گرافیک و نگارگری‌های سنتی و اصیل ایرانی اسلامی در جای جای بخشهای نرم‌افزار، فضایی شورانگیز و شیدایی‌آور برای کاربران خلق کرده است که امکان بازگو کردن و توصیف آن در قالب واژگان عاجز و ناتوان این قلم، میسور نیست. با این حال، نرم‌افزار تکرارناشدنی "رسول آفتاب" که مطمئناً از دکلمه‌ی اشعار، موسیقی‌ها و نگارگری "ایرانی" آن لذت خواهید برد، می‌تواند سفره‌ی شوریدگی همه‌ی دلهای عاشق به ایران و اسلام مهربان را فراهم سازد. ایران و اسلامی که در کلام مولانا و فردوسی و حافظ، با عشق به "عالی قاپو" و "تخت جمشید" و "قبه‌الصخره" معنا می‌یابند...

وقتی دوستان نابابی چون احمدرضا داشته باشی، ناچار می‌شوی سرشت و طبع چکامه‌سرایی‌ات را به گل بیاوری و شعر بگویی! چند سالی بود که سودای شاعری را وقتی با چند رباعی و دوبیتی، تازه یاد گرفته بودم "لا حول و لا قوه الا با..." یعنی چه، از سر برون کرده بودم. اما احمدرضا آنقدر دفتر غزلیاتش را برایمان ورق زد و محمدرضا (که درگیر ساخت و نگارگری یک وبلاگ و سایت جدید نیز هست) نیز آنقدر به به و آفرین گفت که دوباره شیدایی شدیم و دست به کاغذ بردیم و...
این بار یک قطعه سرودم، هرچند که هیچگاه ادعای شاعری نداشتم و ندارم. این چند بیت، کمی درد دل است و شرح حال و جان کلام و ذکر رخ معشوق جاودانه که هر از گاهی بر ما منت می‌نهد و از سر گناهان این سراپا تقصیر، درمی‌گذرد. از همین روی، آن را با موسیقی متن قطعه‌ی دیدار استاد شجریان درآمیختم و با صدای گوش‌خراشم، دکلمه کردم.
پیشنهاد می‌دهم همراه با خواندن از روی متن شعر آن را گوش دهید چون وقتی ساعت بیست و چهار دقیقه‌ی بامداد مشغول زمزمه کردن باشی، طنین صدا بهتر از این نمی‌شود!
همچنین، کیفیت فایل صوتی را تا حد امکان کاهش دادم که برای دانلود آن، زحمت زیادی نداشته باشید. حجم فایل فعلی، ۴۵۰ کیلوبایت است.

اين دو سه بيت و واي من چاره شود دواي من
نيک رود صداي من بر تو که مبتلا تري
روي سخن بيارمت، ماه شب چهارده
اي که به هر جهان رَوَم، بانگ رسد تو برتري
بانگ تو را شنيده ام، روي تو را نديده ام
سخت نباشدت که تو اين همه بي ريا تري؟
خشم تو نار مي زند، آه تو دار مي زند
با همه‌ي تفقدت، رحمت و شور آوري
حمد و صلات من چرا بر تو اثر نمي کند
گر که عذاب ميکني باز مرا تو ياوري
جان مرا گنه گنه، کرده به سان شب سيه
در لحظات بي کسي جان مرا تو ميخري
ترسمش اي خداي من از نفس فرشتگان
درب اجل چو باز شد، جان ز تنم به در بري
هرچه تلاش کرده ام در نفس خيال تو
حيف که کارگر نشد، چون کمکم نياوري
خواهش و آه اين بشر بشنو و افکن اين نظر
اي که ز رگ به گردنم، جان جهان، رواتری

این شعر را با صدای من بشنوید

مولانای ایرانی - حکومت‌ جمهوری‌ ترکیه‌، که‌ در آبان‌ ماه‌ سال‌ 1302/ اکتبر 1923 به‌ وجود آمد، در اسفند ماه‌ سال‌ 1302/ مارس‌ 1924 خلافت‌ را برانداخت‌ و سلطان‌ عبدالمجید را به‌ سوئیس‌ تبعید کرد. یک‌ ماه‌ بعد، دادگاههای‌ شرعی‌ بسته‌ شد، پوشیدن‌ لباس‌ اسلامی‌ و حجاب‌ زنان‌ ممنوع‌، تعدد زوجات‌ قدغن‌، و تقویم‌ میلادی‌ مرسوم‌ گردید. ساعت‌ در ترکیه‌ با نصف‌ النهار گرینویچ‌ تطبیق‌ یافت‌، دستگاه‌ مقیاس‌ متداول‌ شد، الفبای‌ عربی‌ منسوخ‌ گشت‌ و تحریر زبان‌ ترکی‌ به‌ شیوه‌ی‌ حروف‌ لاتین‌ درآمد.
در بیستم‌ آذر ماه‌ سال‌ 1304/ سیزدهم‌ دسامبر 1925، قانون‌ شماره‌ی‌ 677 درباره‌ی‌ «لغو تولیت‌ و عناوین‌ مذهبی‌ و ممنوعیت‌ اجتماعات‌ و تظاهرات‌ عرفانی‌ و درویشی‌ و تعطیل‌ خانقاهها و تکیه‌ها و زاویه‌ها» که‌ لایحه‌ی‌ آن‌ را آتاتورک‌ پیشنهاد کرده‌ بود به‌ شرح‌ زیر از تصویب‌ مجلس‌ گذشت‌...

ادامه‌ی نوشته

چندی بود که در سر داشتم تا از بازتاب فرهنگ و انسانیت امروزین توده‌ی مردم ایران در محیطهای ورزشی و به ویژه ورزشگاههای فوتبال برایتان بنویسم.

داستان ناگوار و پراندوه نابینا شدن سرباز احمدی در رخداد تلخ ورزشگاه شهر اصفهان به هنگام برگزاری دیدار فوتبال بین گروه پرسپولیس و گروه سپاهان، هرچند شوربختانه لیکن این بهانه را به دستم داد. تا بنویسم از اینکه چه نامردمان پلشتیم که هر زمان دست بدهد، زمین و زمان را به باد انتقاد و ناسزا می‌گیریم. از گرانی، کم‌کاری شهرداری و استانداری، ناتوانی رییس‌جمهور، وضعیت نامرغوب و کیفیت پایین جاده‌ها و خیابانها می‌نالیم، به نیروی انتظامی و شهربانی گله می‌گذاریم اما هرگز به خود نمی‌نگریم که کجاییم و به کجا آسیمه‌سر و شتابان می‌رویم. که آیا این گران‌فروشان، خود ما نیستیم؟ که آیا این کارگران شهرداری خود ما نیستیم؟ آیا این رییس‌جمهور و شهردار و استاندار، برادر و پدر و همسایه‌ی ما نیستند؟ که این پرده‌های شرم و مردمی را ما خود نمی‌دریم؟

بنگرید به جوانان ایران زمین! رادیوهای بیگانه، سازمان دیده‌بان حقوق بشر، سرکار خانم شیرین عبادی، جناب آقای جورج بوش! بنگرید که اگر امروز نشانه‌ی تیرهای خشمگین و گاه زهرآلود شما، دولت و حکومت است، در گمراهی آشکار به سر می‌برید.

در ورزشگاههای فوتبال ایران، در ازای هر سوت اشتباه داور میدان، اهالی خانواده، همسر، خواهر و فرزندان داورند که مورد ناسزا و دشنام قرار می‌گیرند. آیا این داور، انسان نیست؟ بشر نیست که از "حقوق"اش دفاع کنید؟

در ورزشگاههای فوتبال ایران، جوانان فوتبالیستی که بیش از زمان تمرینهایشان، در آرایشگاههای بالای شهر بر روی "چند شِوید مو"ی نداشته کارهای هنری انجام می‌دهند و از روی تصادف! الگوهای فرهنگی جوانان ما نیز هستند، پس از هر سوت و قضاوت داور، به سمت او یورش می‌برند و اگر ترس محرومیت و جریمه‌های احتمالی را نداشته باشند، هر بار تلاش می‌کنند تا چانه‌ی او را پایین بیاورند. در این میان لیکن، از هیچ نوازش کلامی و توهینی فرو نمی‌گذارند/

در ورزشگاههای فوتبال ایران، پرتاب سنگ و اشیاء آتش‌زا و گازهای سمی به درون زمین و به سوی داور که بی‌طرف‌ترین و دادگرترین افراد مسابقه است، به یک عادت و رسم تبدیل شده. رسمی برای چند لحظه خندیدن و "حال کردن" و "دور هم بودن"...

در ورزشگاههای فوتبال ایران، اگر از واژگان رکیک و غیراخلاقی استفاده نکنی، اگر به تیم مقابل، به بازیکن حریف، به سردسته‌ی رقیب و به داور توهین نکنی، با "چشم دیگر"ی تو را می‌نگرند. چون حالا دیگر ناسزا گفتن و بددهنی کردن را به بخشی از فرهنگ ما تبدیل کرده‌اند. هرچند هیچ وقت معلوم نمی‌شود چگونه صدهزار نفر که همزمان با یکدیگر، واژه‌یی ضدانسانی و ضداخلاقی را فریاد می‌زنند، همگی تماشاگرنما هستند!!

در ورزشگاههای فوتبال ایران، اگر گوهرهای زندگانی یک سرباز 18 ساله را از او نگیری، اصلاً "آدم" نیستی! گوهری که به خون جگرهای پاره‌پاره‌ی پدر و مادری حاصل شده و حالا دیگر هیچکس نمی‌داند که با چند میلیارد تومان پول، می‌توان حیات این چشمان فروبسته شده را به او بازگرداند؟ آیا پول اینجا نقش بازی می‌کند؟ آیا پول می‌تواند معجزه کند و شفا دهد؟ آیا پول می‌تواند تاوان نادانی، حقیراندیشی و بی‌خردی عده‌یی جوان را پس دهد که به بهای هیجان دقایقی چند، فرصت دهها سال زندگی را از یک هموطن دیگر خود با زور و غارت ستانده‌اند؟ آیا این دردناک‌تر است یا پیراهن خونی احمد باطبی که از برایش دنیا را روی سرتان گذاشته‌اید؟

من به هیچ روی باور ندارم این جوانانی که چنین فجایعی در ورزشگاههای فوتبال رقم می‌زنند و تنها نمادی از میلیونها جوان ایرانی دیگر هستند، تماشاگرنما یا در اقلیت و کمینه به سر می‌برند. دست بر قضا، این جوانان اکثریت و بیشینه‌ی ما هستند. ما که برای سود و نفع خود، از اخلاق گرفته تا دین و فرهنگ و انسانیت را همگی مصادره می‌کنیم، باشد که خوشگذرانی و عیش‌مان، دمی به تاخیر نیفتد.

هیچ باوجدان و باانصافی نیست از این "تماشاگرنماهای در اقلیت" بپرسد که شما با تمام ادعا و فخرفروشی در مورد "باکلاس و اِند و انتهای همه چیز بودن"، از کدام آنگولانشین مدرن و باکلاسی آموخته‌اید تا در ازای یک لحظه عیاشی و زیاده‌روی، چشمان یک انسان زنده را از او بگیرید؟ آیا دین به شما این اجازه را داده، یا محمود احمدی‌نژاد که او را خونخوار می‌دانید؟ یا فلان شبکه‌ی ماهواره‌یی که مدل مویتان را از روی آدمهایش درست می‌کنید؟

و نیز باشگاههای فرومایه‌یی که با پررویی تمام، فرنام "فرهنگی – ورزشی" را برای خود برمی‌گزینند. آیا سرپرستان و دست‌اندرکاران و مربیان این باشگاهها، تا به حال کوشیده‌اند تا املای واژه‌ی "فرهنگ" را مشق کنند و بنویسند؟

آن مدیر نالایقی که دست کم برای آرامش و تسلی خاطر خانواده‌ی سرباز آسیب‌دیده هم حاضر نمی‌شود یک ماه خود را از دیدها پنهان کند و بر رای "کمیته‌ی انضباطی" از "کسر پنج امتیاز" لب فرو بندد، حق دارد خود را انسان بنامد؟ یا چنین توانی در خود می‌بیند؟

ماهنامه‌ی دانشمند - سید ایمان ضیابری: در روزهايي كه كمتر شهروندي در گيلان، از سازمان حفاظت محيط زيست اين چشمداشت را داشت تا براي فاجعه زيست محيطي در تالاب انزلي تدبيري بينديشد و بحران در اين حوزه آبي بين المللي را خاتمه دهد، سفر دو اسطوره ي طبيعت گردي ايران به استان باستاني و سرسبز گيلان، ورق را برگرداند و معادله را به نفع دوستداران طبيعت، تغيير داد.

پس از اينكه مصوبه شتابزده مجلس براي احداث كنارگذري كه شهر انزلي را به كريدور شمال – جنوب متصل مي كند، با تاخيرهاي فراوان و مقاومتهاي مداوم سازمان محيط زيست در مقابل مجلس، مدتي مسكوت ماند، پيگيريهاي نماينده ي اين شهر در مجلس هفتم براي جذب اعتبارات اجرايي مجدد باعث شد تا اين بار كاري از دست سازمان محيط زيست هم ساخته نباشد و معاون اجرايي رييس جمهور، پاي نامه تسريع در اجراي كنارگذر را امضا كند. اما پايان ماجرا اين نبود!

اخیراً خبری بر روی تلکس خبرگزاریهای کشور منتشر شد که مضمون آن اینگونه بود: "دادستان عمومي و انقلاب انزلي از ادامه کار براي احداث جاده کنارگذر بندرانزلي جلوگيري کرد."

سعيد فرج پور، مديرروايط عمومي اداره کل حفاظت محيط زيست استان گيلان در اين باره به میراث خبر گفت: پس از تشكيل جلستان متعدد و تلاش شبانه‌روزي اهالي محيط زيست گيلان و با هشياري دادستان شهرستان انزلي از فرآيند مرگبار و مخرب جاده كنارگذر جلوگيري به عمل آمد. اين طرح كه متاسفانه با تاكيد غيرموجه برخي از ذينفعان جاده كنارگذر انزلي مبني بر ادامه جاده‌سازي بر سير اوليه، تبديل به بحران محيط زيستي ديگري در سطح منطقه شده بود انتقادات وسيع كارشناسان و مديران محيط زيست را برانگيخت و با ارسال نامه رياست سازمان محيط زيست به معاون اجرايي رييس جمهور حساسيت آن به اوج رسيد.

تالاب انزلی که بر اساس کنوانسیون بین‌المللی 21 تیرماه 1351 شمسی رامسر، یک منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی بین‌المللی به شمار می‌رود و رساندن هرگونه آسیب اکوزیستی به آن می‌تواند با پیگردهای قانونی و بین‌المللی برای دستگاههای مربوطه در داخل کشور همراه باشد، بیش از 250 گونه پرنده‌ی نادر دارد و به گفته‌ی کارشناسان، بیش از نیمی از پرندگان بومی و اهلی ایران که در تالابها و زیست‌بومهای مختلف کشور زیست می‌کنند، در این منطقه ساکن هستند.

اواخر آذرماه سال جاری، محمد علی اینانلو مستندساز، روزنامه‌نگار و طبیعت‌گرد قدیمی ایرانی که مدتهاست به عنوان یکی از حامیان بین‌المللی محیط زیست با یونسکو همکاری می‌کند به همراه دکتر اسماعیل کهرم، استاد دانشگاه و پرنده‌شناس برجسته‌ی ایرانی به گیلان سفر کردند تا در آیین استقبال از پرندگان مهاجر تالاب انزلی شرکت کنند.

در این آیین که استقبال از پرندگان سیبری و تالابهای قفقازی مهاجر به سوی ایران هدف اصلی آن بود و اداره‌ی کل حفاظت محیط زیست گیلان نیز بانی برگزاری آن بود، موضوع تالاب انزلی بیش از هر بحث دیگری توجهات را به خود جلب کرد و بهانه‌یی هم برای گفت‌وگوی ما با محمدعلی اینانلو شد که نظرات جالبی در این مورد دارد.

از زبان محمد علی اینانلو

محمدعلی اینانلو معتقد است که پس از امضا شدن کنوانسیون جهانی رامسر توسط دولت ایران، حوزه‌ی آبی شناخته‌شده به عنوان مرداب انزلی، دیگر به یک تالاب بدل شده و نباید مانند گذشته با آن برخورد کرد.

او معاهدات بین‌المللی را قابل احترام می‌شمارد و می‌گوید: به هر حال، نقض کردن یک پیمان جهانی که با وجاهت قانونی کشور پای آن را امضا کرده‌ایم، تعهد می‌آورد و این تعهد را نیز نمی‌توان به راحتی زیر پا گذاشت. طرفهای معاهده‌ی رامسر موظف هستند نقشه‌هاي اصلاحي تالاب‌ها را به نحوي تنظيم و اجرا كنند كه حفظ و حراست و بهره‌برداري صحيح از آنها را در سرزمين خود تسهيل نمايند و اجرا شدن کنارگذری که قرار است 300 هکتار آب را به جاده تبدیل کند، مطمئناً توسط نهادهای جهانی به ویژه یونسکو قابل پیگرد و حتی اعمال قدرت است.

وی همچنین به "دانشمند" می‌گوید: "از سویی، جاده‌سازی و توسعه‌ی شهری یکی از واقعیاتی است که همانند سیرکهای حیوانات، نمی‌توان از آن چشم پوشید و نادیده‌اش گرفت چرا که مردم هم انتظاراتی دارند و ممکن است توسعه‌ی شهر انزلی نیز به همین کنارگذر وابسته باشد. اما زمانی که می‌توان تغییرات را بر اساس خواست سازمان محیط زیست و به نفع طبیعت کشور اعمال کرد، چرا چنین نشود؟"

اینانلو در همین زمینه مثال می‌زند: "سیرک جدیدی که پارک پردیسان زیر نظر سازمان حفاظت محیط زیست برگزار کرد و با هیاهوی بسیار هم مواجه شد، نمونه‌یی از واقعیات موجود جامعه است که اگر با پرداخت وجوه مورد نیاز به سازمان محیط زیست انجام می‌شد، هم منافع مورد نظر طبیعت‌دوستان را برآورده می‌کرد و هم مشکل حقوقی به وجود نمی‌آورد. در مورد کنارگذر نیز به شکل مشابه می‌توان عمل کرد."

اما گفت‌وگو کردن با محمدعلی اینانلو و نپرسیدن از یک موضوع حیاتی دیگر در حوزه‌ی اکوسیستم طبیعی کشور، کمی بی‌انصافی به نظر می‌رسید: "بسیاری از ما تا همین چند ماه پیش تصور می‌کردیم که سوسن چلچراغ یکی از نمونه‌های گیاهی نادر دنیاست که تنها در شهرستان رودبار گیلان و جمهوری آذربایجان یافت می‌شود، با این حال متاسفانه حفاظت صحیحی از آن در منطقه‌ی داماش و عمارلو صورت نمی‌گیرد و از همین روی هم در حال انقراض است. هرچند که خوشبختانه گونه‌یی دیگر از آن را اردبیل یافته‌ایم و برای حفاظتهای امنیتی نیز هیچ نشانه و مشخصه‌یی از آن را منتشر نمی‌کنیم."

اینانلو صحبتهای خود در مورد تالاب انزلی را اینگونه پایان می‌دهد: "به هر روی، در تالاب انزلی گونه‌های نادر گیاهی مانند Nelumbo یا لاله‌ی تالابی و گونه‌های جانوری یگانه‌یی مثل کاکایی هست که در صورت اجرایی شدن طرح کنارگذر، آسیب خواهند دید و یا حتی منقرض می‌شوند. این کنارگذر مطمئناً سیرکولاسیون و روند طبیعی اکوسیستم تالاب را به هم خواهد زد و از همین بابت باید برای آن اندیشه‌یی جدی صورت گیرد."

عجایب تالاب انزلی

در پارک ملی بوجاق و منطقه‌ی شکار ممنوع سرخان گل که بخشهایی از تالاب انزلی هستند، گونه‌های گیاهی و جانوری منحصر به فردی هستند که تنها در چند نقطه‌ی دنیا یافت می‌شوند و یکی از آن نقاط ایران است.

Eurasian bittern یا بوتیمار تالابی از همین رسته است که غیر از تالاب انزلی ایران، تنها در ارمنستان و ترکیه یافت می‌شوند. لک لک سفید یا Ciconia Ciconia که در گویش محلی مردم گیلان حاجی لک‌لک اطلاق می‌شود نیز از همین دسته است و غیر از ترکیه، ارمنستان، روسیه و مصر، در تالاب انزلی زیست می‌کند و از جمله‌ی پرندگان شکار ممنوع ایران نیز محسوب می‌شود که شکار آن توسط شکارچیان غیرمجاز، پیگردهای قضایی سنگینی را به دنبال خواهد داشت.

طاووس بنفش که گیلانیان ساکن حاشیه‌ی خزر به آن طاووسک نیز می‌گویند و نام علمی Porphyrio porphyrio را دارد نیز غیر از اندونزی، استرالیا و ایالات متحده، در ایران زیست می‌کند و زیستگاه ایرانی آن هم تالاب انزلی است که هم‌اکنون در لیست قرمز کنوانسیون رامسر قرار گرفته است.

همچنین، بسیاری از ما در مورد تابلوی نقاشی معروف کلود مونه، نقاش برجسته‌ی فرانسوی که عنوان "Water lily" آن حتی الهام بخش چند فیلم سینمایی هالیوودی شد شنیده‌ایم. این گیاه که به لاله‌ی تالابی یا Nelumbo مشهور است و گونه‌ی خاص آن به نام Nelumbonaceae نیز در سراسر دنیا تنها در هندوستان و تالاب انزلی ایران یافت می‌شود، در کشور هند به عنوان گیاهی مقدس شناخته می‌شود و به "لوتوس مقدس" نیز شهرت دارد که در صورت اجرایی شدن طرح کنارگذر انزلی، با خطر شدیدی مواجه خواهد شد.

پرنده‌ی نادر و زیبای phalacrocorax pygmeus  نیز که در کشور روسیه تنها 200 قطعه از آن وجود دارد، یکی از ساکنان دایمی تالاب انزلی است و گیلانیان آن را به نام محلی "باکلان" می‌شناسند.

اعتماد - سید ایمان ضیابری: براي اينکه قدرت تصور کردن عظمت بلندترين برج دنيا را داشته باشيد، کافي است به ارتفاعي معادل يک و نيم برابر برج ميلاد فکر کنيد؛ برجي که پس از 9 سال در تهران ساخته شد و عنوان بلندترين برج مخابراتي آسيا را به دست آورد.
اما اين بناي شگفت انگيز که «فن معماري» در هفته جاري به آن خواهد پرداخت، رکورددار عنوان بلندترين برج دنياست و از آن به عنوان نماد ملي کشور کانادا ياد مي کنند.
CN Tower يا «برج ملي کانادا» با ارتفاع 553 متر، در حال حاضر به عنوان يک مرکز تجاري و مخابراتي مورد استفاده قرار مي گيرد و بنا به آمارهاي موجود، سالانه بيش از دو ميليون گردشگر و بازديدکننده از سراسر دنيا را جذب تورنتو مي کند.
جالب اينجاست که چنين برج عظيمي تنها در عرض سه سال بين سال هاي 1973 تا 1976 بنا شده و رکورد برج «استانکينو»ي روسيه را نيز شکسته و در زمره يکي از سريع ترين پروژه هاي ساختماني دنيا قرار گرفته است. پس از اين برج و برج هايي از مالزي و ايالات متحده، برج ميلاد ايران قرار دارد و با کاربري مشابه، به عنوان يک نماد ملي مورد توجه قرار گرفته است. شايد عجيب ترين بخش از ويژگي هاي اين برج آن است که در بخش سقف يا پيش از شروع آنتن مخابراتي، داراي يک رستوران چرخان است و هر 72 دقيقه يک بار، 360 درجه کامل را دور مي زند.
ايده ساخت اين برج از آنجا شروع شد که در سال 1968، شرکت ملي راه آهن کانادا تصميم گرفت يک ايستگاه راديويي تلويزيوني عظيم بنا کند و از اين طريق به تمامي ساکنان و شهروندان تورنتو، خدمات رسانه يي ارائه کند و البته از سويي ديگر، قدرت معماري و فني کانادا را به رخ جهانيان بکشد.

ادامه نوشته

اگر گفتمانها و ارایه‌ی دیدگاهها انجام نگیرد، هیچگاه پیشرفت و بالندگی را نخواهیم دید و از همین روی است که ارزش خرده‌گیری (انتقاد) نمایان می‌گردد.

"بلاگفا" به فرنام کارفرمایی که ما از آن بهره می‌گیریم، خود را در جایگاه یک زاور (سرویس‌دهنده)‌ پرتوان و پربها شناسانده و کاربران بسیاری به سوی خود کشانده است، لیک خالی از ایرادها و ندانستنی‌ها نیست مگر آنکه دلسوزان، پیشنهاد دهند و نه از روی همیستاری، که از سر دلسوزی، کمبودهای آن را یادآور شوند.

در این یادداشت، به 10 کمبود و خرده‌ی بلاگفا می‌نمارم (اشاره می‌کنم)، باشد که سرپرست گرامی، "علیرضا شیرازی"، بخواند و برای بازسازی آنها، تلاش بگمارد.

1-   آیا به یاد دارید که پس از یادداشت کردن یک نبشته‌ی کامل در بخش "ارسال پست"، از روی نادانستگی و ناخواسته، بر روی سرسخن یا پیوند دیگری (برای نمونه بر روی پیوند "ویرایش قالب") تقه زده‌اید (کلیک کردن) و بدون دریافت داشتن هیچ هشداری و پیامی، نبشته‌ی شما همگی پاک شده و زخمه دیده است؟ اینچنین ایرادی در کارفرمایی به مانند "بلاگر" دیده نمی‌شود. هرگاه پس از به پایان بردن نبشته، ناخواسته پیوند دیگری را برگزینید، با گسیل داشتن جعبه‌ی پیامی از کاربر خواسته می‌شود تا گزینه‌ی درست را برگزیند. برای نمونه "آیا می‌خواهید نوشته را ذخیره کنید؟" این کاستی در مانده‌ی دیمه‌ها نیز برقرار است. پس از ویرایش "قالب" یا پس از ایجاد دگرگونی در "تنظیمات وبلاگ" نیز اگر ناخواسته صفحه را ببندید، همه‌ی تلاش شما به هدر می‌رود.

2-   همگی کاربران بلاگفا، این آروین هنبازیده (تجربه‌ی مشترک) را دارند که در هر بار ورود به تارنما، ناچارند شناسه و گذرواژه‌ی خود را از نو وارد کنند تا گواهی ورود به بخش سرپرستی تارنما (مدیریت وبلاگ) خود را بیابند. آیا بهتر نیست همانند همه‌ی سایتهای پرآوازه و سرشناس، به سادگی گزینه‌یی افزون گردد تا کاربران با برگزیدن آن، بتوانند پس از ورود به تارنما، بدون دردسر وارد کردن دوباره‌ی داشته‌های خود، به بخش فرنشینی تارنما بروند؟

3-   از "پارسی بلاگ" گرفته تا "وردپرس" در توانایی‌های همه‌ی کارفرمایان تارنگاشته، (سرویس دهندگان وبلاگ)، این شایش (امکان) پدیده آمده که کاربران برگی جدید بگشایند و در آن شناسنامه‌ی پاتخشیک (پروفایل شخصی) از آن خود بسازند. به اینگونه دیمه‌ها در گویش روا، "صفحه‌ی آشنایی" یا "درباره‌ی ما" گویند. این در سانی است که "بلاگفا" تنها شدنی می‌سازد تا شما داده‌های خود را در جعبه‌ی گوشه‌ی تارنما بیفزایید و نمی‌توانید دیمه‌یی با سرسخن "About us" برای خود بسازید.

4-   نوشته‌هایی که گم می‌شوند! گمان کنید که تارنگاری دارید با بیش از 2000 گسیخته (پست) و کاربری دلبسته و دوستدار نیز یافت می‌شود که سر آن دارد تا همه‌ی این گسیخته‌ها را بخواند. در دیمه‌ی نخست تارنگار شما، بیشینه چند گسیخته گنجایش دارد؟ اگر شما همه‌ی این گسیخته‌ها را در دوره‌یی دوماهه فرستاده باشید چه طور؟ آیا این شایش هست که کاربر، از راه "آرشیو زمانی" به نوشته‌های شما دسترسی داشته باشد؟ آیا بهتر نیست امکانی افزون گردد تا همانند MT و Wordpress و Blogger و مانده‌ی زاورها، نوشته‌های افزون، به دیمه‌های بعد، ترابرد (انتقال) یابند و با سرسخنهایی همانند older posts یا "مطالب قبلی"، به نوشته‌هایی که بر اثر کمبود فضا در برگهای گوناگون، گم می‌شوند، پیوند دهند؟

5-   جستار نوشته‌ها تنها یکی است! آیا پیش نیامده که یادداشتی بفرستید که هم ادبی باشد، هم فرهنگی باشد، هم طنز باشد و هم گرایش سیاسی داشته باشد؟ در این سان، شما باید از بین همه‌ی جستارها یا "موضوعات مطالب" تنها یکی را برگزینید. سرپرست محترم، می‌دانند که گزینه assign multiple categories در بیشینه‌ی کارفرمایان هست اما شما تنها این شایش را دارید که برای هر نوشته‌ی خود، یک جستار (موضوع) برگزینید...

کاستی‌های "بلاگفا" که ما نیز برای آن در جایگاه کارفرمای پارسی ارزش فراوان می‌نهیم، همینجا به پایان نمی‌رسند اما بهتر نیست تا با زدودن همین ایرادهای بنیادی، دست کم چهره‌ی این تارنمای ارجمند را بهبود دهیم تا دیگران به خود دلیری ندهند که فریاد کنند: "کالا و دسترنج ایرانی در هم سنجی با ساخته‌های بیگانگان، ارزشی ندارد"...؟